El yarası geçer, dil yarası geçmez atasözünün hikayesi

İnsan ilişkilerinde bazen öfkeyle söylenen sözler, fiziksel yaralardan daha derin izler bırakabilir. "El yarası geçer, dil yarası geçmez" atasözü, bu gerçeği vurgulayan bir ders niteliğindedir. Bir dostluğun, dikkat edilmediğinde nasıl zedelenebileceğini ve kalp yaralarının ne denli zor iyileştiğini anlatan bir hikaye, bu atasözünün ardındaki anlamı daha iyi kavramamıza yardımcı olur.

"El yarası geçer, dil yarası geçmez" atasözünü anlatan kısa bir hikaye:

Ali ve Mehmet adında iki yakın arkadaş varmış. Bir gün Mehmet'in koyunu Ali'nin tarlasına girmiş ve ekinlerini ezmiş. Ali bu duruma çok sinirlenmiş ve Mehmet'e sert bir şekilde çıkışmış: "Senin başıboş koyunların yüzünden zarar gördüm!". 

Mehmet, Ali'nin öfkesine şaşırmış ama kendini savunmaya çalışmış: "Ali, hemen kızma. Koyunum kazara kaçmış, durumu düzeltiriz". Ama Ali, öfkesine yenik düşüp daha ağır sözler söylemiş: "Zaten her zaman böyle düşüncesizsin! Bunca zamandır dostum dedim ama yanılmışım". 

Bu sözler Mehmet'in yüreğini derinden yaralamış ve Mehmet hiçbir şey demeden oradan ayrılmış. Günler geçmiş ve Ali, öfkesinin dinmesiyle söylediklerinin ne kadar kırıcı olduğunu fark etmiş. Mehmet'in gönlünü almak için yanına gitmiş: "Mehmet, o gün söylediklerim için çok pişmanım. Sen benim dostumsun, kırıcı davrandım, affet beni". 

Mehmet hüzünlü bir ifadeyle cevap vermiş: "Ali, tarlana zarar verdiğim için özür dilerim. Maddi zararı telafi ederiz, sorun değil. Ama o gün söylediklerin kalbimi kırdı. El yarası geçer ama dil yarası kolay kolay geçmez". 

Ali o anda, öfkeyle söylenen sözlerin bir dostluğu nasıl derinden yaralayabileceğini anlamış.